Κάτσε να μπει η άνοιξη, Μπαντίνι

Ο Σβέβο Μπαντίνι μισεί το χιόνι. Άμα χιονίζει, δεν έχει δουλειά. Χωρίς δουλειά, δεν έχει λεφτά. 

Χιονίζει πάλι. Κι αυτός τα τελευταία του λεφτά τα έχασε στον τζόγο. Γυρνάει στο σπίτι του, που ακόμα τό ’χει απλήρωτο, και κλωτσάει το χιόνι.

Γιατί δεν πήγε στην Καλιφόρνια, τότε που μπορούσε; Γιατί κάθεται σ’ αυτό το σπίτι, που ακόμα τό ’χει απλήρωτο, με τη γυναίκα του και με τα τρία του παιδιά; Είναι αγία η γυναίκα του. Αλλά είναι και ηλίθια. Ούτε που τέλειωσε το γυμνάσιο. Και τόσο που τον αγαπάει, αυτόν, τον Σβέβο Μπαντίνι, πώς να την -αντέξει;

Χιονίζει, κι ο Σβέβο Μπαντίνι γυρνάει στο σπίτι του και είναι άφραγκος. Και νά, τώρα μαθαίνει πως θα τους επισκεφτεί η Ντόννα Τοσκάνα, η πεθερά του, το μεγάλο του μίσος. Όχι, δεν θα κάτσει άλλο εκεί μέσα, θα σηκωθεί να φύγει. Να πάνε όλοι τους στο διάολο, θα φύγει.

Δημοσιευμένο το 1938, το Κάτσε να μπει η άνοιξη, Μπαντίνι εγκαινιάζει το Κουαρτέτο του Μπαντίνι. Εδώ θα πρωτοεμφανιστεί ο Αρτούρο Μπαντίνι, alter ego του συγγραφέα, έφηβος γιος μιας δυσλειτουργικής οικογένειας φτωχών Ιταλών μεταναστών στο Κολοράντο, καθώς προσπαθεί να γνωρίσει τον έρωτα και να ονειρευτεί την ωραία ζωή.